Και πώς να αποχαιρετήσεις τον σκύλο σου;

Standard

ImageTo παρακάτω κείμενο δεν περιέχει καμία εκπαιδευτική συμβουλή ή τρόπο διαχείρισης της συμπεριφοράς ενός σκύλου. Είναι μία απόπειρα να μοιραστώ το πώς βίωσα και βιώνω τον θάνατο της Ρόζας. 

Ήμουν 22 χρονών όταν πήγαμε να τη δούμε νεογέννητη. Όταν ήρθε σπίτι όλη η οικογένεια ήμασταν τρελοί από τη χαρά μας. Το σπίτι της, η τροφή της, τα παιχνίδια της, όλα περίμεναν το κανελί κουταβάκι μας με τη λευκή ρίγα στο σβέρκο και τα υπέροχα καφετιά μάτια. μας έφαγε την αροκάρια, τα κορδόνια, έμαθε τον συναγερμό από το αυτοκίνητο, την εξάτμιση από το άλλο αυτοκίνητο, τον ήχο από το σκαλάκι του ασανσέρ και ήξερε κάθε στιγμή πότε επιστρέφουμε σπίτι. Σπάνια έκανε ζημιές, σχεδόν ποτέ. Έκανε παρέα στη μαμά ενώ εμείς λείπαμε σε σχολές, δουλειές,  όταν πήγα να μείνω μόνη μου. Τουλάχιστον δύο φορές τη μέρα έβγαινε βόλτα στο άλσος, εκεί όπου είχε το κοινό της. Φανατικοί λάτρες της, σταματούσαν να τη χαϊδέψουν, να μας πουν πόσο όμορφα μάτια έχει, ή απλά να της πουν “Γεια σου Ρόζα”.

Η Ρόζα ήταν υπέροχος χαρακτήρας. Της άρεσαν τα χάδια αλλά και η ανεξαρτησία της. Δεν της άρεσε να τη βγάζω φωτογραφίες, να την σφίγγω και δεν της άρεσαν οι γάτες. Γάβγιζε με μανία όταν χτύπαγε κάποιος το κουδούνι (φύλακας), και όταν ψήναμε τοστ. Μεγάλη αδυναμία είχε γενικά στο ψωμί, το γιαούρτι και το κοτόπουλο. Και ποιος θα τολμούσε να της πάρει το γιαούρτι; Της άρεσε να το παίρνει και να το κάνει χαρτοπόλεμο. Ήταν τόσο χαριτωμένη.

Μία φορά μπήκε στη θάλασσα, όταν την πήρα διακοπές στην Καλαμάτα, το Σεπτέμβρη του 2007. Φυσικά όταν της έλεγα να μπούμε μαζί δεν ήρθε. Μπήκε μόνη της αφού βγήκα εγώ. Εγώ έβαλα τα κλάματα από τη συγκίνηση και δεν μπόρεσα να την βγάλω φωτογραφία. 

Το Πάσχα του 2013 και με αφορμή ένα λίπωμα στην ουρά της, διαγνώστηκε με καρκίνο στους λεμφαδένες και καρδιά. Στον υπέρηχο η κτηνίατρος έβαλε τα κλάματα. Η υπέροχη γιατρός μας, η Αγγελική Ζούπινα. Από τότε όλοι σκεφτόμασταν το χειρότερο. Όμως το κορίτσι μου είχε καλή ζωή, έτρωγε, έβγαινε βόλτα, τσακωνόταν με τον Μπάνι, ένα dog de bordeaux 75 κιλά, γάβγιζε σε ένα ροτβάιλερ και έπαιζε με ένα γκόλντεν ριτρίβερ. Λίγο το καλοκαίρι με τη ζέστη λαχάνιαζε, όταν νύχτωνε όμως γινόταν το σκυλί που ξέραμε. 

Τα βράδια που γυρνούσα από τη δουλειά, πήγαινα να τη χαϊδέψω, και εκείνη ανασηκωνόταν λίγο και ξαναγυρνούσε στο χουζούρι της. Ένα βράδι πριν μερικές εβδομάδες, μπήκα πρώτα στο δωμάτιό  μου να αλλάξω ρούχα και επειδή καθυστέρησα ήρθε στην πόρτα με βλέμμα απορίας. Τα πρωινά τρύπωνε στο δωμάτιο και κοιμόταν μαζί μου στα πλακάκια. Ήξερε ότι δεν μπορεί να ανέβει στο κρεβάτι, παρόλο που καμία φορά την ανέβαζα, κρυφά από τη μαμά. 

Στις 7 Νοέμβρη, ξαφνικά έχασε την όρασή της. Μέχρι τις 8 του μήνα, ήταν οριστικό. Το βλέμμα της άλλαξε. Κοιτούσε πιο σαστισμένα, με μεγαλύτερη ανασφάλεια. Οι κόρες της είχαν μεγαλώσει και είχαν κοκκινίσει γύρω γύρω. Πόσο θλιβερό να τη βλέπεις να χτυπάει πάνω στα έπιπλα. Όμως το περήφανο κορίτσι μου, 2-3 μέρες μετά, είχε μάθει και πήγαινε προσεκτικά. Χωρίς να κάνει λάθη. Τη βοηθούσαμε κ εμείς όπως μπορούσαμε. 

Την Κυριακή, 17 Νοέμβρη, η κατάσταση χειροτέρεψε. Τα μάτια της ήταν μισόκλειστα και η κόρη από το ένα είχε μετατοπιστεί. Η ίδια δεν ήταν καλά. Δεν ανταποκρινόταν πολύ. Παγωμάρα στο σπίτι. Νομίζω κανείς μας δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδι. Το πρωί την πήγαμε στο γιατρό. Λάθος. Οι γονείς  μου την πήγαν. Δεν άντεξα. Πριν φύγει την αγκάλιασα όσο μπορούσα. Έγλειψε τα δάκρυά μου. Της είπα να είναι δυνατή και ότι θα την αγαπώ για πάντα. Της ζήτησα συγνώμη που δεν μπορώ να πάω μαζί της. Δε νομίζω να με άκουσε. Την πήρα στα χέρια μου και καθίσαμε στην καρέκλα. Ήθελα να τη σφίξω μήπως και της χαρίσω λίγη ζωή ακόμη. Στο ασανσέρ τη φίλησα ξανά και ξανά. Αγάπη μου αντίο. Να είσαι δυνατή. Σε αγαπώ. Ήταν η τελευταία φορά που την αγκάλιασα, που την μύρισα. Οι γονείς μου γύρισαν χωρίς αυτή. Δεν το πίστευα. Δεν θα ξανάβλεπα ποτέ την αγάπη μου. 

Την έχουμε θάψει στο άλσος της. Αλλά, ξέρετε κάθε πρωί την ψάχνω, κάθε ώρα και στιγμή την ψάχνω και ακόμη μπερδεύομαι. Και κάθε βρωμομέρα που βρέχει σκέφτομαι ότι είναι έξω, ενώ για 11.5 χρόνια ήταν στο πιο ζεστό και αγαπησιάρικο σπίτι. Με τους καλύτερους γονείς και τα καλύτερα αδέλφια. Η Ρόζα μου, το καλύτερο σκυλί. 

Αντίο αγάπη μου. 

Advertisements

6 thoughts on “Και πώς να αποχαιρετήσεις τον σκύλο σου;

  1. Xριστινα

    πραγματικα συγκινιτικο…με εκανε να δακρυσω =\♥ συλληπιτιρια

  2. maria

    Ειναι παρα πολυ συγκινητικο.Λυπαμαι και πραγματικα ντρεπομαι για μενα που το δικο μου κουταβι μολις πεντεμιση μηνων ειναι και μου το φερανε πριν δυο μηνες ψαχνω να το δωσω γιατι προσφατα μου εμφανισε μια κριση επιληψιας.Ειναι κατι που δυστυχως δεν μπορω να το διαχειριστω με τιποτα.Ντρεπομαι που ειμαι αναξια των περιστασεων.

  3. alessa

    Εκλαψα πραγματικα, αλλα δεν θα πω ψεματα οτι φανταζομαι τον πονο σου.Η 12 χρονη σκυλιτσα μου ειναι 2,5 χρονια αρωστη με το συκωτι της και ενω εχω γυρισει πολλους κτηνιατρους δεν εχω καταφερει πολλα. Δεν ξερω ποσο χρονο εχει, ουτε τι να κανω για να τη βοηθησω….και πανω απο ολα δεν μπορω να πιστεψω οτι ισως συντομα να τη χασω….την πενθω ζωντανη καθε μερα αλλα με ανακουφιζει το γεγονος οτι ειναι ακομα εδω….κοντα μου……..Δεν ξερω πως θα καταφερω να διαχειριστω την επιδεινωση της κατστασης της……..πολυ μαλλον περισσοτερο την απωλεια της ……..Σου ευχομαι ο χρονος να γαληνεψει την ψυχη σου……..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s