Γιατί δεν πήρα τον Guiness

Standard

Αγαπώ τα σκυλιά. Αυτό είναι μια αλήθεια αποδεδειγμένη, αδιαμφίσβητητη και γνωστή στους φίλους αλλά και ανθρώπους που έχω συνεργαστεί. Μετά το θάνατο της Ρόζας και την απώλεια του Μπόνο, ήθελα περισσότερο από οτιδήποτε έναν καινούριο σκύλο. Φυσικά όχι για να αντικαταστήσει τα δύο προηγούμενα, αλλά γιατί έχω περίσσεια και ανεξάντλητη αγάπη για τα σκυλιά. Επιπλέον, θα με βοηθούσε να κατανοήσω περισσότερο την ψυχολογία τους, άρα και να γίνω καλύτερη στη δουλειά μου.

Βρήκα τον τέλειο σκύλο από φίλη, έναν κούκλο Labrador retriever, τον ονόμασα Guiness, τον γνώρισα, τον περίμενα πώς και πώς, υποσχέθηκα στα παιδιά που είχαν τη μητέρα ότι θα τον πάρω. Λίγες μέρες πριν τον αποκτήσω, διαπίστωσα πως οι υπόλοιποι στο σπίτι δεν τον θέλουν για δικούς τους λόγους. Η επόμενη επιλογή ήταν να μετακομίσω σε άλλο σπίτι μαζί με τον Guiness. Αυτό όμως θα σήμαινε ότι ο σκύλος θα έμενε πάρα πολλές ώρες μόνος του, μιας και η επαγγελματική μου δραστηριότητα με κρατάει τουλάχιστον 10-12 ώρες μακριά από το σπίτι. Μετά την πρωινή μας βόλτα, θα έπρεπε να περιμένει μέχρι τις 10 (στην καλύτερη) το βράδι να επιστρέψω, περιορισμένος, να κλαίει, να περιμένει, να μην έχει παρέα. Και ναι, όλα τα σκυλιά μένουν μόνα τους κάποια στιγμή στην ημέρα, όμως, όταν η δουλειά αυτή είναι απαιτητική και το χειμώνα ο σκύλος θα χρειαστεί να βγαίνει βόλτα στις 12 και 1 το βράδι, τότε η ζωή δε θα είναι τόσο καλή για αυτόν. Το σπίτι, μέχρι να μάθει τουαλέτα στη βόλτα, θα μένει με ακαθαρσίες για πολλές ώρες, στις οποίες θα πρέπει να ζει και ο σκύλος. Αν πάθει κάτι, όλες αυτές τις ώρες, δε θα μπορώ να τον δω και να τον βοηθήσω. Και, όπως και να το κάνουμε, είναι ένας σκύλος υψηλής ενέργειας που χρειάζεται να βγαίνει βόλτες, να ασκείται και να κοινωνικοποιείται.

Και πώς να εξηγήσεις σε ένα κουτάβι ότι πρέπει να σε περιμένει 5 μέρες για να περάσετε μαζί το Σαββατοκύριακο; Και ότι έστω και με 2 ώρες βόλτα θα πρέπει να περιμένει 12 ώρες (τις Παρασκευές είναι 15) για να το ξαναπάρεις αγκαλιά, να το ταΐσεις, να το πας βόλτα από τη γκαρσονιέρα για να ξεμουδιάσει; Και οι γείτονες που θα τον ακούν να κλαίει; Θα είναι όλοι σύμφωνοι;

Πολλές φορές συμβουλεύω ιδιοκτήτες να περνούν περισσότερο χρόνο με τον σκύλο τους για είναι σωματικά και ψυχικά υγιής και όχι να τον παρατάνε σε ένα διαμέρισμα να μεγαλώνει μόνος του, περιμένοντας πότε θα έχει χρόνο κάποιος να ασχοληθεί μαζί του.

Προσωπικά, το να μην έχω σκύλο είναι μεγάλη έλλειψη. Όμως, η τωρινή μου καθημερινότητα θα στεναχωρούσε τον σκύλο και θα γέμιζε ενοχές εμένα, που αν μη τι άλλο μπορώ και γνωρίζω και υποδεικνύω σε άλλους πώς πρέπει να είναι ένας σωστός ιδιοκτήτης.

Όμως, είμαι σίγουρη, ότι δουλεύω στη σωστή κατεύθυνση ώστε να μπορώ να λείπω λιγότερες ώρες από ένα σπίτι όπου θα ζει καλύτερα ένας σκύλος. Εξάλλου, το μότο είναι “Ζήσε καλύτερα με έναν σκύλο, τον δικό σου”.

Μέχρι τότε έκανα εικονική υιοθεσία σε έναν γεράκο αδέσποτο από τη Φιλοζωική Νέας Φιλαδέλφειας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s