365 μέρες χωρίς τη Ρόζα

Standard

DSC00830Μα πώς πέρασαν; Αφού ακούω ήχο στο μπαλκόνι και σε ψάχνω. Το βράδυ νιώθω ότι μυρίζεις έξω από την πόρτα μου για να σου ανοίξω. Χαϊδεύω άλλα σκυλιά και πονάει το στομάχι μου. Θέλω εσένα. Τη Ρόζα μου. Το βαθύ κανελί σου τρίχωμα, το λευκό κασκολάκι σου, και εκείνα τα μάτια σου που έμπαιναν τόσο βαθιά στην ψυχή μου.

Φαινόσουν ότι αρρώσταινες, ότι το σώμα σου είχε έναν εχθρό και σου έκλεβε τις μέρες και τη χαρά, την περιέργεια να σκαρφαλώσεις στο τοιχάκι στο μπαλκόνι και να δεις ποιος περνάει, και αν ήταν και γάτα, να της φώναζες πως είναι στη γειτονιά σου και καλά θα κάνει να φύγει. Φυσικά μετά ερχόσουν σε μας να μας καυχηθείς.

Το γάβγισμά σου ήταν πολύ μπάσο, κανείς δεν περίμενε ότι πίσω από την πόρτα θα ήταν ένα ήσυχο κορίτσι, αρκετά περίεργο που δεν ενθουσιαζόταν με τους επισκέπτες και ήθελε μόνο χάδια και ψωμί από την οικογένειά της.

Αλήθεια πώς πέρασε έτσι ο καιρός; Και αλήθεια γιατί έπρεπε να φύγεις; Το ξέρεις ότι δεν θα ξαναπάρουμε ποτέ σκύλο επειδή οι γονείς πονάνε πολύ από την απώλειά σου; Το ξέρεις ότι η καρδιά μου έχει μια τρύπα και δεν μπορεί να κλείσει με τίποτα; Και δεν την έκανε τόσο ότι έφυγες. Αλλά το ότι έφυγα εγώ από εσένα. Το τελευταίο σου Σαββατοκύριακο δεν άντεξα και μάζεψα τα πράγματά μου για να γράψω την ιστορία μου στο διαγωνισμό. Και ναι, κέρδισα. Αλλά ήμουν μακριά σου.

Εκείνη τη Δευτέρα το πρωί που μου είπε η γιατρός σου ότι δεν έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε και δεν υπάρχει επιστροφή, δεν ήρθα μαζί σου αγάπη μου. Δεν μπόρεσα. Πόσο μετανιώνω γι αυτό, κάθε μέρα. Σου ορκίζομαι, κάθε μέρα. Εσύ με παρηγόρησες κάθε φορά που με βρήκες να κλαίω. Κι εγώ σε άφησα γιατί ήξερα ότι δε θα μπορούσα να μαζέψω τα κομμάτια μου. Συγνώμη που ήμουν εγωίστρια. Δεν ήθελες να σε αγκαλιάσω για τελευταία φορά. Δεν το άντεχες ούτε κι εσύ. Ήμουν το παιχνίδι σου. Όταν ξάπλωνα στο πάτωμα για να γαβγίσεις όλο χαρά γύρω μου και να προσπαθήσεις να με σπρώξεις, όταν έμπαινα σπίτι σου και καθόμουν, όταν σε στριφογύρναγα.

Τώρα έχουμε και μωρό. Την είχες μυρίσει όταν ήταν στην κοιλιά της Μίνι. Συχνά λέμε πώς θα αντιδρούσες και πόσο ωραία θα ήταν να μεγάλωνε μαζί σου.

Ελπίζω να περνάς ωραία εκεί. Να έχεις ψωμί να τρως, δέντρα και χόρτα να μυρίζεις και να χοροπηδάς και να φαίνεται μόνο η ουρίτσα σου. Και χάδια, που τόσο σου άρεσαν. Τίποτα κακό δε συμβαίνει στο νέο σου σπίτι, περνάω κάθε μέρα και σε βλέπω. Μόνο ελπίζω να με έχεις συγχωρέσει αγάπη μου. Και εκείνο το κομμάτι της καρδιάς μου, δε θα κλείσει ποτέ. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να μου ξαναχαρίσει το χαμόγελο που είχα όταν ήσουν μαζί μου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s